DOM 320 m2

Założeniem było zdjęcie z pacjenta napięcia towarzyszącego zabiegowi. Strefa przyjęć ma skalę i materiały bliższe hotelowi niż placówce medycznej: kamienna lada recepcji, drewniana okładzina ściany, rozproszone światło i zieleń w donicach. Rygor medyczny prowadzony jest niewidocznie, w tle: zmywalne powierzchnie, bezszczelinowe wykończenia, rozdzielone drogi czyste i brudne.

Układ oparliśmy na podziale na strefę otwartą z wyposażeniem siłowym i strefę kameralną z kabinami do terapii indywidualnej, oddzielonymi zasłonami z jasnej tkaniny. Podłogi różnią się w zależności od funkcji: ciemna wykładzina sportowa w strefie treningowej, jasne drewno tam, gdzie pacjent ćwiczy bez obuwia. Drabinki gimnastyczne wbudowane w ściany pełnią funkcję sprzętu i elementu porządkującego wnętrze.

Centralnym punktem układu jest okrągła poczekalnia z tapicerowaną sofą w kolorze wiśniowym i drzewem w donicy pośrodku. Wokół niej rozchodzą się gabinety, oddzielone drewnianą zabudową z łukowymi wnękami. Łuk wraca jako motyw w lustrach, przejściach i detalach oświetleniowych, dzięki czemu wnętrze nie ma ostrych, korytarzowych zakończeń.

Całą paletę oparliśmy na odcieniach piaskowych i ciepłym drewnie, rezygnując z bieli klinicznej wszędzie tam, gdzie nie wymagają jej przepisy. Zabudowa meblowa biegnie wzdłuż ścian i chowa sprzęt oraz materiały, dzięki czemu blaty pozostają puste, a wnętrze sprawia wrażenie większego. Przeszklone drzwi z mlecznego szkła oddzielają gabinety od strefy wspólnej i przepuszczają światło w głąb lokalu.

Układ prowadzi pacjenta ciągiem komunikacyjnym wzdłuż drewnianej zabudowy, która chowa drzwi, szafy i instalacje w jednej płaszczyźnie. Ściany utrzymano w odcieniach kremu, podłogę w jasnym, jednolitym wykończeniu bez progów. Krzesła w kolorze przygaszonego różu tworzą strefę oczekiwania wzdłuż korytarza, bez wydzielania osobnego pomieszczenia.

Rozbudowa objęła kolejne 68 metrów kwadratowych, w których znalazły się nowe gabinety zabiegowe, pokój do terapii ciała i strefa oczekiwania. Paletę przejęliśmy z pierwszej części kliniki: pudrowy róż, krem i ciepłe drewno, uzupełnione granatem na tapicerce foteli. Dzięki temu obie części czytają się jako jedno wnętrze, mimo że powstawały w różnym czasie.